سروده های آدم


تو  را  چون  قطره  تا  دامان  دریا می برد  با خود
و از این  چاه  ،  تا   قصر  زلیخا  می برد  با خود
اگر  بگشایی  از   دل   ،   پای بند   خار   بودن ها
چو بوی گل  تو را  این باد  ، هرجا می برد  با خود
بیفکن  بار خود خواهی  ،  اگر  خواهان  خورشیدی
سبک تر شو، تو را  چون  ذره  بالا می برد  با خود
نبرد  امروز اگر  بخت  تو  ،  تا  معراج   چشمانش
نشو  نومید  !  حتما   صبح   فردا  می برد  با  خود
اگر چه  می رود  این  قاصدک  تا  کوی او ، ما را
به  پابوس  لب   شیرینش  ،  آیا  می برد   با   خود
دلت  را راست کن با  دوستان ، چون کج  روی اول
چو خشتی ، این  کجی  را  تا  ثریا  می برد  با خود
مکن  در ساحل  رود  ریا  منزل  ،  که  این  ایوان
نمی ماند  به جا  در سیل  و ما  را می برد  با خود
نشان  مرد  دانا   نیست  ،   جز  آرامش   خاموش
تهی  مغزی ، شبیه  طبل  ، غوغا  می برد  با خود
درخت پر بری  را ماند آن پیر خمیده  قامت  ساکت
شبیه   شعر  آدم   ،  بار  معنا   می برد   با   خود

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی